Een aantal jaren ben ik bezig met mijn spirituele zoektocht.
Niet heel fanatiek en intensief maar toch…wel bezig. Deze zoektocht heeft me veel goeds gebracht waaronder deze site. Ik heb veel geleerd en ben gegroeid. Maar ik heb ook altijd een gezonde dosis scepsis gehad en neem nooit dingen zomaar aan, niet zonder zelf te hebben ervaren, te voelen, te doorleven.

Tijdens mijn zoektocht word ik regelmatig geconfronteerd met teksten als;

Waarom zou het leven een betekenis moeten hebben?
Waarom moet het leven een doel hebben? Leven op zich is alles wat er is.
Je zoektocht naar spirituele betekenis heeft van het leven een probleem gemaakt.
(U.G. Krishnamurti)

En;

Een van de problemen van het streven naar iets dat buitengewoon, verheven of heilig is,
is dat we daarmee het leven tot 'gewoon' hebben gedegradeerd.
We zijn het wonder van het leven zelf uit het oog verloren.
Maar het buitengewone ís juist het alledaagse,gezien door de ogen van verwondering.
(Jeff Foster & Nin Sheng)

In het begin wilde ik daar niets van weten en bleef deze teksten negeren. Ik wilde immers een "hoger iets" bereiken. Nu denk ik, op dit punt in mijn leven, daar toch iets anders over. In mijn beleving is er een ''vooropleiding'' en een ''universiteit''. De vooropleiding is het leven van alle dag, De universiteit is een hoger/ander bewustzijnsniveau. En er zijn maar weinig leerlingen die zonder vooropleiding meteen naar de universiteit kunnen. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen en stijgen sommige mensen tot "grote hoogte" "zonder" een vooropleiding. Ik denk dan bv aan mensen als Jezus en Boeddha en andere grote leermeesters. Maar de meeste mensen zijn net als ik doorsnee leerlingen.

De kern van deze "boodschappen" is volgens mij de volgende.
Zorg dat je het bestaan van alle dag beheerst. Het gewone dagelijkse leven van werken, zorgen(voor), wassen, boodschappen doen, ups en downs, voor- en tegenspoed. Vaak willen mensen zich ontrekken aan de beslommeringen van alle dag en lopen dan bv een ''goeroe" achterna die ze de ''zevende hemel" beloofd. Of stoppen met alles en iedereen en trekken zich volledig terug uit het alle daagse leven.

Voel je niet gebonden door de dagelijkse beslommeringen, maar ontrek je er ook nooit aan.
(Zen)

Hoewel ik denk dat het goed kan zijn af en toe eens een retraite te houden is het mijns inziens niet de bedoeling om alleen maar in retraite te zijn. Doe wat je doen moet, zorg voor brood op de plank, voor je kinderen en partner, familie en vrienden en je naaste omgeving, en natuurlijk voor jezelf. Doe dit met vreugde en dankbaarheid en wees dankbaar voor de dingen die je hebt. Wordt niet "zweverig" denk niet dat je ''aardse zaken" kunt negeren tijdens je leer/zoektocht want het bestaan zal je ongetwijfeld terugwerpen op het leven van alle dag.

Er zijn twee soorten vrijheid:
de valse, waarbij men vrij is om te doen wat men wil,
en de echte, waarbij men vrij is om te doen wat men doen moet.
(Charles Kingsley)

Pas als je instaat bent dit (aardse) leven goed te leven, je je (aardse) leven op orde hebt, dan pas ben je, naar mijn mening, klaar voor de universiteit. En kun je wellicht groeien naar een “hoger niveau” Probeer verder niet te (ver)oordelen, vindt jezelf niet beter dan een ander, wees niet hooghartig of arrogant. Klinkt allemaal makkelijk maar is het zeker niet.

Mijn conclusie is de volgende;
Een spirituele zoektocht kan een hoop goeds brengen. Groei is mooi en op sommige momenten in je leven zelf noodzakelijk om te kunnen verder/overleven. Maar “sla niet door” en blijf met beide benen op de grond staan. Ontrek je niet aan je dagelijkse verantwoordelijkheden. Doe wat je moet doen en als je ‘’vooropleiding’’ klopt kun je verder groeien.

Ik wil deze column afsluiten met een prachtige Indiaanse uitspraak die precies raakt wat ik bedoel met mijn column.

Wie met zijn hoofd in de wolken loopt en met zijn voeten op de grond, is een waarlijk groot mens.

Warme groet,
Paul (webmaster www.positievegedachten.com)

Wilt u reageren op een column ?
mail dan naar MariaBosrijk@positievegedachten.com

Goede voornemens of nieuwe levenswijze?
Voor voornemens is het nu te laat, het jaar is reeds begonnen en zo ook vele mensen met lijnen, stoppen met roken, minder alcohol drinken,etc, etc. In mijn beleving en uit eigen ervaring houd ik er de mening op na dat een nieuwe levenswijze iedere dag kan beginnen. Je groeit er naar toe, je gaat tien keer onderuit maar dan toch lukt het ineens die elfde keer!! Dat is knap mikken als dat precies op 1 januari is. Zelf heb ik geen goede voornemens. Wel wil ik de uitdaging aangaan die ik al een hele tijd aan wil gaan. Dat is een uitdaging die al een tijdje aan het rijpen is. Namelijk; ik wil gaan geven. Ja, dat is het. Geven vanuit mijn hart. Dat klinkt wellicht heel eenvoudig maar in deze maatschappij valt dat niet altijd mee.

Ik heb mijn titel als “therapeut” aan de boom gehangen en wil graag in een nieuwe vormloze vorm met mensen gaan Zijn. Ik wil graag mijn levenservaring en mijn kundigheid gaan delen met mensen die hier iets van willen leren. Dat betekend dus; geen consulten meer rekenen. Geen bijscholingen meer MOETEN volgen voor de zorgverzekeraar, geen folders, geen visitekaartjes en geen praktijkruimte meer. Ook de behandeltafel is inmiddels verdwenen. Ja, daar zit ik dan, in mijn “kale verpakking” en met mijn open hart. Mijn “praktijkruimte” zal bestaan uit een stukje van mijn woonkamer, of uit het park waar we kunnen wandelen. De kosten? De mensen mogen geven wat ze het waard vinden. Dit is iets wat ik al een hele poos wil en nu ga ik het doen.

In mijn beleving is dit een onderdeel van de menselijke evolutie. Ook al ben ik een heel klein druppeltje op een gloeiende plaat, in mijn beleving is dat nog altijd meer dan helemaal geen druppeltje. Zo wordt bewustwording voor ieder mens toegankelijk en is het niet afhankelijk van prijskaartjes. Per slot van rekening zijn we met zijn allen 1. Zijn we allemaal een onderdeel van het grote geheel, daarin wordt niemand buitengesloten. De zekerheid van een goed inkomen heb ik niet op deze manier maar mijn energie kan eindelijk stromen zoals het gaan wil, vanuit vertrouwen. Met nieuwe ogen kijk ik naar mijn eigen stappen en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Het voelt als thuiskomen, doen waarvoor ik gemaakt ben. Ik ben zo nieuwsgierig als een klein kind die een kadootje voor zijn verjaardag krijgt. Wat zal er inzitten? Hoe zal het uitpakken? Ik ga ervoor. Begrijp me goed, dit gaat niet over goed en slecht. Ik voel mezelf niet ‘goed’ omdat ik dit ga doen en andere mensen ‘slecht’ die dit niet zo doen. Nee, dit is een kwestie van mijn hart volgen, niets meer en niets minder. Ik hoop dat ik mensen mag inspireren met deze column, of op andere wijze om ook meer en meer op je eigen krachten en kunnen te vertrouwen en te gaan doen wat je werkelijk wilt in dit Leven. Wat zijn jouw kwaliteiten? Leef je die voldoende?

Ieder mens heeft hier recht op, vind ik.
Veel succes en een inspirerend 2010!

Warme groet, Maria Bosrijk.

***

Wonderschone kinderen
Als je goed kijkt dan zijn kinderen zo wonderschoon. Ja dat klinkt misschien wat euforisch maar dat mag. Ik zal proberen uit te leggen wat ik ermee bedoel. Kinderen kunnen, indien ze nog niet monddood zijn gemaakt, zo zuiver de dingen zeggen zoals ze zijn. Zo Echt. Vaak ook echt niet fijn of gemakkelijk om te horen want als je Echt luistert dan ben je aan de beurt. Ja en daar bedoel ik mee dat je niet kan doen alsof het allemaal niet waar is wat ze zeggen. Ik vind het heel belangrijk om kinderen serieus te nemen. Mijn dochter zei laatst tegen me; "Mam, waarom moeten kinderen naar school en moeten ze daar de hele dag moet-dingen doen. Ik zou liever datgene leren waar mijn interesse naar uit gaat. Waarom moet ik zoveel uit mijn hoofd leren en in mijn hoofd stampen waar ik helemaal niet achter sta. Ik word er heel moe van en al helemaal niet blij. Is dat de bedoeling van kind-zijn?" Ja en daar sta je dan als goed bedoelende ouder. Het enige wat je dan kunt zeggen, want anders klets je je vast; "ja kind, dat moet nou eenmaal zo." Nou ik kan dat al helemaal niet uit mijn mond krijgen. Als je er goed naar durft te kijken dan is het een toch een bijzonder wreed systeem wat wij in Nederland hanteren. Vanaf vier/vijf jaar moet je naar school en daar kom je de eerste veertien jaar ook niet meer vanaf. Je wordt met zijn allen in klasjes gepropt. Steeds meer kinderen bij elkaar want ja, we moeten nu eenmaal bezuinigen. Iedere dag moet je weer dat lokaal in niet omdat je dat zelf zou willen, daar wordt niet over gerept. Nee, gewoon omdat het nou eenmaal moet.
Waar is toch de vrijheid van het kind gebleven in deze? Die is er dus niet, domweg niet. Anderen vertellen je dan vervolgens wat jij, als kind, moet leren, gewoon omdat het zo hoort. Als je zó oud bent moet je dit leren, en als je zó oud bent moet je dat leren. Het is allemaal voor je uitgestippeld. Wat nou als jij daar nog helemaal niet aan toe bent of wat nou wanneer jou het echt helemaal niets interesseert. Daar wordt geen rekening mee gehouden want je moet nou eenmaal. In feite zijn volwassenen mensen als de dood voor kinderen. Klinkt ook gek he? Ik bedoel daarmee dat het schoolsysteem ervan uit gaat dat een kind niets in te brengen heeft. Gewoonweg omdat het daar te dom voor zou zijn. Daar komt het wel op neer. Wij volwassenen zullen wel eens even vertellen wat een kind allemaal moet weten. En tja, dat is ook nog eens voor alle kinderen hetzelfde. Waarom? Omdat het nou eenmaal zo hoort. Er is niet 1 kind hetzelfde, ieder kind is uniek. Waarom maken wij volwassenen er dan kudde dieren van die alle motivatie en plezier in het leven verliezen tijdens hun schooljaren omdat ze allemaal vastzitten in het moet-systeem. Ook een hele 'motiverende' uitspraken van volwassenen is; "later is het ook niet allemaal leuk en plezierig, en later moet je ook van alles en nog wat." Wat een deprimerende toestand wordt het zo voor het kind. Leve de Toekomst! Maarnietheus.

Waarom komen er steeds meer kinderen met stempels als; PDD-NOS, A.D.H.D., autisme, Asperge, A.D.D. en ga zo nog maar even door. Wij mensen evolueren. Ons bewust-zijn wordt steeds ruimer. Kinderen worden geboren met een bewustzijn dat vaak veel ruimer is dan dat van ons. Ook zij krijgen allemaal namen; nieuwe-tijds kinderen, kristal kinderen, Indigo kinderen, etc. Waarom wordt in vredesnaam het onderwijs systeem niet aangepast waarin er meer gekeken wordt naar de kinderen van deze tijd. Laten we ze in godsnaam meer vertrouwen geven in plaats van ze alles af te nemen wat ze bezitten, zoals; spontaniteit, doorzettingsvermogen, zuiverheid, eerlijkheid, echtheid, creativiteit etc. Zeg maar al die eigenschappen die in onze huidige maatschappij inmiddels behoorlijk ontbreken. Met díe eigenschappen kun je de wereld redden. Laten we er met zijn alle voor zorgen dat eindelijk die onderwijswet, die dateert uit 1969!! aangepast wordt aan deze tijd. Alles evolueert, dus ook het onderwijs moet er aan geloven en dan bedoel ik niet om de methodes aan te passen of om meer gekleurde plaatjes te gebruiken tijdens de lessen. Nee ik bedoel Echt aanpassen zodat de kinderen deel kunnen nemen aan hun eigen leerproces. Dat ieder kind de mogelijkheid krijgt om datgene uit zichzelf te halen wat er in zit. Om Echt tot bloei te komen. Dat het weer met plezier naar school mag gaan en niet alleen omdat de pauzes zo gezellig zijn.

Dit onderwijs is al in hele kleine maten ons land binnen gekomen maar wordt onherroepelijk onderuit gehaald door de politiek. Het is té anders, het is ongrijpbaar en dus wordt het verboden. Waarom is er vandaag de dag zoveel ziekteverzuim onder de kinderen én de leraren? Waarom zitten steeds meer kinderen burnout thuis? Waarom loopt het zelfmoord-cijfer zo op onder jeugdigen? Wordt het niet eens tijd om wakker te worden volwassenen? Deze kinderen hebben ons keihard nodig. Natuurlijk is het voor ons volwassenen confronterend om op deze manier te gaan kijken. Je komt immers altijd eerst jezelf tegen, je eigen pijn, verdriet, eenzaamheid of wat dan ook uit je kinderjaren. Toch is het zeker de moeite waard. Wanneer je deze pijn voelt en het accepteert dan krijgt het een plekje. Het zit je niet langer meer dwars. Uiteindelijk heb je er zelf dus ook wat aan om Echt eerlijk te worden tegenover kinderen. Kinderen hebben namelijk nog geen stem in deze maatschappij omdat het nog 'maar' kinderen zijn. Deze prachtige wezens roepen ons en laten hun noodkreten horen die blijkbaar vooralsnog alleen gehoord worden als ze negatief zijn; pesten, vandalisme, alcohol,- en drugsmisbruik, suicidaal zijn en automultileren etc. Dan nog worden ze niet gezien want dan krijgen ze nog meer stempels (onhandelbaar, crimineel, etc) en straffen waarmee de neerwaardse spiraal voor deze jongeren een feit is. Een positieve benadering is mijnsinziens het enige wat helpt. Wat kan het kind wel, wat wil het kind en waar is het goed in?

Het is de hoogste tijd om het tij te keren. Luister eens naar een kind, maar dan echt, met je hart. Zomaar een willekeurig kind en laat je raken. Het zijn echt kadootjes zowel voor het kind als voor jezelf. Iedereen heeft recht op vrijheid en het recht om gezien en gehoord te worden. Dit kan een positieve transformatie betekenen voor de mensheid. Wij, en alleen wij volwassenen kunnen dit, met elkaar, let's do it. Voor alle kinderen van de wereld en hun kinderen en ook weer hun kinderen.

In Liefde en (zoveel ik kan) in Echtheid,

Maria Bosrijk

***

Graag wil ik het even hebben over: e-vrouw-ci-ma-tie
Het is iets “ouderwets” in een “nieuwerwets” jasje of liever gezegd ‘rokje’. Vandaag de dag lopen de meeste vrouwen en mannen, zonder dat we het zelf weten, en zeker met de beste bedoelingen, rond als kippetjes en haantjes zonder koppies. We zijn eigenlijk massaal de weg kwijt. Mannen lopen steeds vaker achter de kinderwagen (overigens niet altijd even happy) en vrouwen rennen steeds vaker in pak rond in grote gebouwen, van de ene vergadering naar de andere. Alles gaat steeds sneller in deze hectische maatschappij en we doen gewoon allemaal mee. Geld en status, daar draait het veelal om, zeg nou zelf… Zou dit nou de bedoeling zijn geweest van de E-man-ci-pa-tie? Aangezien e-man-ci-pa-tie, om te beginnen, een behoorlijk mannelijk woord is denk ik dat het tijd wordt om er iets vrouwelijks van te maken; e-vrouw-ci-ma-tie dus. De rollen lijken dikwijls compleet omgedraaid en/of man en vrouw werken zich beide een slag in de rondte buitenshuis. Wie wil er te horen krijgen: werk jij niet? Ben jij de hele dag thuis? Verveel jij je dan nooit? Dus we trekken massaal de arbeidsmarkt op. Kinderen of geen kinderen, het maakt niets uit. Je hebt overal opvang en vervanging voor. Is dit ook werkelijk zo?

Die vraag is voor velen ongemakkelijk want als je echt goed gaat kijken naar je eigen situatie en het blijkt dat je niet zo happy bent als je zou “moeten” zijn, tja wat dan? Dan valt het kaartenhuis behoorlijk in elkaar. Voor mij geldt hier de “elastiekjes theorie”. Ik zal even uitleggen wat ik hiermee bedoel. Wanneer je een elastiekje heel ver uittrekt (lees vrouwenonderdrukking) en het dan los laat (lees vrouwenemancipatie) dan is het zo dat het elastiekje eerst door zal schieten naar de andere kant, vaak ook een kant van uiterste. Daar lijken we nu in te zitten. Dan komt er een moment dat het elastiekje weer het midden vindt. Dat gaat nooit in 1 keer. In mijn beleving zitten we nu dus in het doorgeschoten stuk en wordt het tijd voor bezinning en herziening. Maar wie neemt die eerste stap? Wie durft er uit het stramien te stappen?

Hierover meer, de volgende keer….

***

Durven wij nog te kiezen met ons Hart?

Aangezien de maatschappij steeds meer verhard en de mensheid daar als schaapjes aan mee doen, lijkt het steeds lastiger te worden om bewust te kijken naar wat ons Hart wil. Toch wil het Bestaan dat we uiteindelijk daar wel uitkomen want waarom raken zoveel mensen vandaag de dag burned-out? Het zou al veel schelen wanneer we gewoon de Nederlandse vertaling gebruiken van dat woord zodat we nog duidelijker te horen krijgen wat er nou aan de hand is, namelijk: Opgebrand.

Wanneer we namelijk bij ons Hart vandaan gaan en dingen doen die anderen ons op lijken te leggen dan branden we letterlijk af. Ons eigen vuur wordt gedoofd. Het kost teveel energie om niet volgens je eigen roeping te leven. Vroeg of laat loop je tegen die muur aan wanneer je leeft volgens de verwachtingen van anderen. Gelukkig is het zo dat achter iedere les in het leven weer een boodschap zit, hoe zwaar dat soms ook is. Wanneer we midden in een afgebrand-proces zitten zien we vaak niet waarom dit je nu moest overkomen. Zo’n proces dwingt ons om minstens 10 stappen terug te doen en te kijken naar onszelf. Dit kan soms heel confronterend zijn. Bijvoorbeeld wanneer je erachter komt dat het gene wat je doet in je leven eigenlijk niet (meer) bij je past. Dat heeft natuurlijk consequenties.

Zou het niet fantastisch zijn wanneer wij alvast de volgende generatie een kijkje kunnen laten nemen in “het leren luisteren naar je Hart”. Zodat een hoop pijn en lijden bespaard kan blijven en deze energie gestoken kan worden in de wederopbouw van de Mensheid en van de Natuur. Wat betekent dat voor jou en mij persoonlijk? Voelen wij ons al in staat om een voorbeeld te zijn voor de volgende generatie? Leven wij al vanuit ons Hart? Wat hebben wij nodig om meer in harmonie te leven met onszelf en de mensen om ons heen? Durven wij te kiezen voor ons ware zelf? Poewee, geen gemakkelijk opdracht maar goed, er heeft toch ook nooit iemand tegen ons gezegd dat het leven gemakkelijk is.

 Ik begrijp goed dat dit hele proces waar wij als mensen inzitten niet zomaar weer in balans is. We hebben er jaren de tijd voor “genomen”om het zo uit balans te laten gaan dus zal het ook een behoorlijke tijd in beslag nemen om het weer in balans te laten komen. Vandaag is het mogelijk om een eerste stap te nemen op weg naar je Hart. Wanneer je wilt, ga dan eens 2 minuutjes stil zitten en stel een vraag aan je Hart. Wanneer je Echt stil bent komt het antwoord vanzelf bovendrijven. Dat kan soms heel verrassend zijn. Het lijkt mij een goede zaak wanneer we dit ook aan onze kinderen leren. Ook wanneer je zelf geen kinderen hebt kun je dit meegeven aan kinderen die je kent. Het is een belangrijk stukje gereedschap op hun weg naar volwassen worden. Volgens mij is dat een stuk preventief welzijn wat er voor kan zorgen dat er in de toekomst steeds minder mensen buiten de boot zullen vallen en het ziekte verzuim op scholen en op het werk steeds minder zal worden. Zorg dus goed voor je eigen Vuur en laat andere daarvan meegenieten zodat je een lichtend voorbeeld kunt zijn voor diegene die nog in het donker zitten.

Warme groet, Maria Bosrijk

***

Tevredenheid.
Daar wil ik het maar eens over hebben. Laatst las ik een mooie spreuk:
Hoe zou het zijn om niet nog meer te willen en genoegen te nemen met wat hier is?
Nou dat lijkt me wel wat, gewoon tevreden zijn met wat er Is. Het klinkt zo eenvoudig, zo simpel. Volgens mij zou de wereld er aanzienlijk door veranderen. Als we massaal stoppen met het willen “hebben en worden” van meer dan zou er volgens mij een deken van Vrede en Rust over de aardbol neerdalen. In ieder geval in mijzelf. Ook ik ben altijd bezig om meer te willen en beter te zijn dan wie ik in werkelijkheid ben. Ik kan je zeggen dat dat knap vermoeiend is en ondertussen glijdt het leven tussen mijn vingers door. Want laten we wel zijn, zo is het wel.

Wanneer je altijd in de toekomst kijk naar hoe je het zou willen hebben dan ben je in ieder geval weg uit het Hier en Nu. Niet een beetje weg maar compleet weg. Dus dan leef je je leven eigenlijk niet, dat gaat gewoon aan je voorbij. Best jammer, denk ik dan. Als die gedachten nou maar eens stil zouden worden dan zou het leven een stuk aangenamer zijn. Eigenlijk is dat er ook eentje. Dus zolang die gedachten malen is het leven niet aangenaam. Dat is dan de redenatie. Nou als we daarop moeten gaan wachten dan kunnen we net zo goed gelijk onder de aardbodem gaan liggen. Dus ook die gedachten zijn helemaal goed uiteindelijk. Die hoeven dus blijkbaar niet weg. En al die overtollige kilo’s dan? Ook maar gewoon accepteren? Die band met mijn familie die ik soms zo moeizaam en pijnlijk vind, ook maar accepteren? Dat ik geen hoge functie bekleed en dat door mijn hooggevoeligheid ook waarschijnlijk nooit zal gaan doen, ook maar accepteren? Pffff, nou het lijkt me wel wat. Gewoon helemaal datgene accepteren hoe het op dit moment is. Dus niet berusten, dat is wat anders. Het er gewoon helemaal laten Zijn.

Even kijken of het me lukt…ik kijk naar buiten en zie mijn was in de tuin hangen, in het zonnetje. ‘Wel heel burgerlijk’, zeggen mijn gedachten. Ik probeer mijn gedachten maar te laten. Mijn hondje loopt naar de tuin en snuffelt wat in het rond. De cavia’s hebben gegeten en liggen uit te buiken. Tussen de gekleurde viooltjes in staat mijn boedha-beeld, weliswaar gehavend en verweerd maar met een even vredige blik als altijd. Ik hoor de buurvrouw een emmer water leeg kiepen in de tuin. Ook hoor ik een dikke bromvlieg. De struiken en bomen wiegen zachtjes op de wind. Ook luister ik naar het typen van mijn eigen vingers. Zolang ik er geen oordelen over heb die zeggen dat het niets waard is wat ik doe omdat ik er geen geld mee verdien, gaat het goed. Dan is het een aardig schilderij waar ik in verkeer. Met mooie kleuren, zon en levendigheid. Het is Goed zoals het is. Ook ik ben het waard om op mijn manier te leven. Dat gebeurd er dus met mij als ik genoegen neem met wat er is. Ik voel dat ik Leef. Yes! Nu de kunst om dit vaker te oefenen, gewoon Simpel aanwezig Zijn.

Ik slaak een hele diepe zucht, die komt uit mijn tenen…wauw, het is dus echt zo Simpel. Wel met een Hoofdletter want ik vind het nu al een prachtig woord. Dit is echt de kunst van de Eenvoud…ik kan het echt iedereen aanraden, al is het maar 1 minuut per dag.

Succes en geniet ervan.
Kleurrijke groet, Maria Bosrijk .